Kano trektocht

Met de auto zijn we een paar uur de binnen landen in gereden. Het zand pad kronkelt tussen de bossen. Af en toe omhoog en dan weer een afdaling.

Om ons heen maken de bossen steeds vaker plaats voor water, Meren veel meren. Dit is ons reisdoel dit gebied met water en bossen. We hebben nu al, met de auto, in geen uren mensen gezien. In het begin nog hier en daar een verdwaalde visser langs de kant.

Plotseling staat er een groot houten gebouw voor ons. Langs de zijkant van het huis liggen kano’s. Dit moet het zijn.

We hebben de kano’s in het water gelegd de bagage er in gedaan. We drijven nu over een meer. We turen de kanten af want hier moest ergens een opening zijn naar het volgende meer. Met kaart en kompas oriënteren we ons op de route. Het valt niet mee, van af het water is de vorm van het meer niet zo makkelijk waar te nemen.

Nadat we door een smalle doorgang, over wat boomstronken in het volgende meer terecht gekomen zijn, voelen we de eenzaamheid steeds verder oprukken. Wij met ons groepje van 7 man helemaal alleen in dit verlaten waterland. Hoog boven ons kijkt een visarend naar onze kano’s, een paar bomen verder is zijn nest. Even strekt hij zijn vleugels uit om dan weer bewegingloos ons te bespieden. Nog een uurtje dan bouwen we ons kamp aan de water kan op.