Opvoeden als gemeenschap

In de opvoeding hebben we elkaar nodig. Daarom geloven wij in communitybuilding.

Rond ieder kind of jongere hoort een groep betrokken volwassen te staan. Deze volwassenen moeten er voor kiezen om samen te werken. Onze individualistisch maatschappijbeeld kan ons belemmeren om het leefgebied van jongeren in te treden. Privacy is een verworven recht, maar de keerzijde wordt zelden onderkend. Wij als volwassen moeten weer zichtbaar zijn op het terrein van jongeren. Al jong moet het kind leren dat opvoeders hen in het oog houden. Niet om hen te controleren, maar om hen positief te sturen en te begeleiden (Omer 2007).

Positief gezag

Veel kinderen zwerven al te jong zelfstandig op straat. Vroeger waren daar meer betrokken volwassenen. Er was een algemeen besef bij kinderen dat volwassenen iets te zeggen hadden over hun gedrag. In onze individualistische maatschappij is dat gezagsgevoel verdwenen. Wanneer men een jongere aanspreekt kan het zelfs gebeuren dat er een probleem met de ouder ontstaat, omdat deze er niet van gediend is dat iemand anders zich bemoeit met hun kind. We moeten dus weer terug naar een betrokken leef- en opvoedingsgemeenschap. Waar gezag weer een positieve klank krijgt en we ons samen verantwoordelijk voelen om onze kinderen op te voeden tot zelfstandige, wederzijdsafhankelijke volwassenen. 

Opvoeden doen we samen

Wanneer er een problematische opvoedingssituatie is ontstaan, moet er concreet gewerkt worden aan het opbouwen van een gemeenschap rond de jongeren. Ouders, school en eventueel andere betrokken instanties moeten een netwerk vormen. Zij stellen een supportersgroep samen, eventueel kan Outback Explorers betrokken zijn als communitybuilder. Het gaat er om dat informatie en regels in de gemeenschap gedeeld en gezamenlijk gehandhaafd worden. Zodat we weer samen opvoeden.