‘Het is gewoon een rot-tent.’
Na wat proberen besluit de jongen de tent die hij van mij gekregen heeft weer op te bergen. Mijn reactie: ‘dit is geen rot-tent want hij is al meer dan 25 jaar oud, anders lag hij allang in de prullenbak.’ Geen aai over zijn bol, niet direct een verdiepend gesprek naar aanleiding van zijn opmerking.
Soms is het nodig om als therapeut wat tegengas te geven. Want het is niet erg dat je een tent die je nog nooit hebt gezien niet gelijk kunt opzetten. Heel gewoon eigenlijk, waarom zou dit in één keer moeten lukken? Het grote verschil is wat jongens doen als het lastig wordt. Deze jongen koos ervoor hem weer op te bergen. Het was te ongemakkelijk. In een nagesprek komen we bij de kern: aangeven dat het niet lukt is zo moeilijk voor hem. We kwamen er achter dat hij zich terugtrekt om geen rotgevoel te krijgen. Dat rotgevoel (lees: pijn) heeft hij al vaak genoeg gehad.
Die keer dat hij zijn uiterste best had gedaan op een surprise voor een klasgenoot en dat iemand anders voor hem een paar dozen aan elkaar had geplakt. Uitgescholden worden, alleen staan. Een waardevol gesprek n.a.v een tent die nooit opgezet werd.
En dan komt de volgende sessie ineens de verrassing : ‘Ik wil die tent nog wel een keer opzetten’, zegt hij rustig.